آقای تاجزاده، از روزی که در شب درگیریهای 18 تیر آنگونه تا صبح در کوی دانشگاه ماندی با روح بزرگت آشنا شدم.
بگذار اعتراف کنم: تا آنروز فکر بر آن بود که تو نیز از حکومتی ها هستی و ……
ببخش…. جوان بودیم و شور بود که چشم بر واقعیات می بست….

تورا نمی شناختم ، فقط دران روزهایی شیرین کودکی سید محمد خاتمی را می شناختم .اولین بار که در تلویزیون سخن گفتی پسوندهرندی نا م فامیلت توجه ام را جلب کرد که این اقا هم مثل من هرندی دارد. بعدها شناختم این اقا کیست درهمان کودکی همیشه از این اقا خاطرات کودکیش بازیهای قدیمی اش [...]

او را برای اعتراف هایش می ستایم، اعترافی نه به خواست بازجویان و در دادگاه استالینی ولی فقیه که قدرت اعمال هر گونه فشاری را بر او وخانواده اش داشتند، بلکه اعترافی در پیشگاه مردم و “نسل جدید” در دورانی که دیگر دوران قهرمان سازی و اسطوره پردازی به پایان رسیده است ، ستایش انسان [...]

همانگونه که مزدوران ولی فقیه نتوانستند صدایی که برای روشنگری و دادن اطلاعات درست به مردم و در اعتراض به دیکتاتوری ، ستم و نابرابری و حمایت از آزادی خواهان بویژه دانشجویان مبارز ایران زمین برخاست را با زندان و شکنجه خاموش کنند ، سیاست بازان واشنگتنی هم قطعا نخواهند توانست.

به نظر می رسد آرزوی این حاکمیت اقتدار گرا است که وارد جنگ خارجی شود تا حداقل های موجود را هم به بهانه ی جنگ خارجی محدود تر کند و به عمر خود مدتی دیگر بیافزاید. اما وظیفه ی ما به عنوان نیروهای مخالف این حاکمیت اقتدارگرا چه می تواند باشد؟
به نظر می رسد اعلام موضع صریح و شفاف سید محمد خاتمی پیرامون این ماجراجویی ها و عواقب آن و همچنین دقت نظر در بیانیه ها و نظرات میر حسین موسوی می تواند قطب نمایی مناسب برای حرکت باشد.

امروز افکار عمومی بیش از هر زمان دیگر در نگرانی به سر می برد چرا که برخوردهای خشونت آمیز و خصمانه با منتقدان در نهایت سبب بحران و ناامنی و فروپاشی اقتصادی شده و در اثر تصمیمات سوء روزهای سختی پیش روست. بداخلاقی ها و و فرافکنی ها حاصلی جز گسترش بی اعتمادی و ناهنجاری های اجتماعی نداشته است. در این روزگار که گفتن از «حقیقت» هزینه های گزاف دارد، اگر صدایی از روی صداقت و دردمندی از گوشه ای شنیده شود و حقوق انسانی را فریاد زد ناخرسندی عده ای را در پی خواهد داشت و سرنوشت مبهمی در انتظار آن منتقد خواهد بود

افزون بر این مبالغ، درآمدهای ناشی از مالیات، گمرک، صادرات، معادن، شیلات، فرش و… را نیز باید افزود. حال با این همه امکانات این پرسش چشمگیر مطرح می‌شود که چرا نخست، بیشتر هموطنان ما تاکنون زیر خط فقر مانده‌اند

شما اگر بودی لابد به زور می بردنتان به حضور” آقا”، تا که غزل می خواندید، به حافظا نرسیده، سر از زندان وکیل آباد در می آوردید. تازه شما از بخت بد، سنی هستید، اصلا رند هستید و بدتر خراباتی، حافظ قرآن هم باشید، کافر حسابتان می کنند

روزنامه سلام، منتقد تمام عیار هاشمی شد و مخالف تمام قد روحانیت محافظه کار که در جبهه مقابل و روزنامه رسالت سنگر گرفته بودند. پر رنگ ترین خاطره ای که از روزنامه سلام مانده، ستون پر مخاطب “الو سلام” است. مجالی برای صدای متفاوت جامعه که در رسانه های رسمی انعکاسی نمی یافت و در حروف سربی رنگ اعتراض می گرفت.” الو سلام” تجربه موفقی بود از گفتگوی رسانه و مخاطبانش. کسی زنگ می زد و سئوالی می پرسید و روزنامه جوابی می داد. می توان مطمئن بود که پاسخهای مهم و بلند را خود آیت الله می نوشت که سر مقاله ای مهم به حساب می آمد